- ไง - ไง
โจนเป็นยังไงบ้าง
ฉันบอกเลิกหล่อนแล้ว
- ทำไมล่ะ - ทำไม
อย่าบอกนะว่า เป็นเพราะเรื่องรูจมูกใหญ่นั่น
ก็มันใหญ่จริง
จามทีค้างคาวบินออกมาเป็นตัวๆ
ไม่เอาน่า มันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นซะหน่อย
ขอบอกเลยนะ เวลาหล่อนเงยหน้า ฉันมองเข้าไปเห็นสมองหล่อนเลย
นายจะปฏิเสธผู้หญิงที่ดีพร้อม
ด้วยเหตุผลตื้นเขินขี้ปะติ๋ว อีกสักกี่คน
เดี๋ยวก่อนๆ
เรื่องนี้ฉันต้องเข้าข้างแชนด์เลอร์
ตอนฉันย้ายมาเมืองนี้แรกๆ
ฉันไปเที่ยวกับผู้หญิงคนนี้สองสามหน
หล่อนเซ็กซี่จริงๆ จูบเก่งมาก
แต่มีลูกกระเดือกใหญ่เบ้อเริ่ม
ทำฉันจะบ้าตาย
- นายหรือฉันดี - ฉันเอง
โจอี้ ผู้หญิงเขาไม่มีลูกกระเดือกกัน
พวกนายแหย่ฉันเล่นใช่ไหม
- ใช่ แหย่เล่น - อือ แหย่เล่น
มุกเจ๋งดีนี่ เกือบเชื่อแล้วเนี่ย
ขอชื่อผู้หญิงสักคนที่นายบอกเลิก
ด้วยเหตุผลจริงจัง
มอรีน ราซิลโล่
"เพราะหล่อนไม่เกลียดยานนี" ไม่ใช่เหตุผลจริงจัง
สวัสดีคุณเฮกเกิลส์
พวกเธอเอากันอีกแล้ว
พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรกันเลย
พวกเธอกระทืบเท้า กวนพวกนกของฉัน
คุณไม่ได้เลี้ยงนก
ฉันอาจจะเลี้ยงก็ได้
โอเค คุณเฮกเกิลส์ เราจะพยายามไม่ส่งเสียงดัง
ขอบใจ
ฉันจะกลับไปร่วมงานเลี้ยงมื้อค่ำแล้ว
โอเค ลาก่อนค่ะ
โอเค แจนิซ
แจนิซไง พวกนายต้องยอมรับแจนิซ
นั่นไม่ใช่เพราะเลือกมาก
- ฉันยอมให้แจนิซ - ใช่
ฉันคิดถึงแจนิซเหมือนกันนะ
"ว่าไง แชนด์เลอร์ บิง"
"คุณพระคุณเจ้า"
"โอ้ แชนด์เลอร์
นั่นแหละ ใช่
อย่างนั้นแหละ
ตรงนั้นแหละ เร็วอีก"
เลิกเอาไม้กวาดเคาะสักที เราไม่ได้ส่งเสียงดังซะหน่อย
เราชนะแล้ว
- งั้นเหรอ - เราชนะ
เราชนะ
คุณเฮกเกิลส์
- มันเกิดขึ้นได้ยังไง - เขาคงกวาดพื้นอยู่
เห็นว่าเขากำลังถือไม้กวาด
พระเจ้าช่วย
- แย่จังเลย - ก็ใช่สิ
เมื่อวานฉันก็กวาดพื้น
ฉันอาจตายก็ได้
- ใช่ - ใช่เลย
- นั่นสิ - นั่นสิ
- กวาดพื้นเนี่ยนะ - ใช่
- เราไม่รู้หรอก - เราไม่รู้เลย
โอเค
มันเบาบางมาก แต่ฉันยังรู้สึกได้ว่า เขายังอยู่ในตึกนี้
ไปสู่ทางสว่างซะ คุณเฮกเกิลส์
โอเค ฟีบี้
โทษที แต่บางที พวกนี้ก็ต้องการให้ช่วย
- โอเค - ใช่
เอาล่ะนะ
ไม่เป็นไร เอาเลยหัวเราะเยาะได้
แต่ก็นะ มีอะไรอีกหลายอย่าง ที่ฉันไม่ปักใจเชื่อ
ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่า เรื่องพวกนั้นไม่จริง
เช่นอะไร
อย่างวงธัญพืช สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา หรือเรื่องวิวัฒนาการ
- หรือ... - เดี๋ยวๆ
อะไรนะ เธอไม่เชื่อเรื่องวิวัฒนาการเหรอ
ไม่ ก็ไม่เชิง
เธอไม่เชื่อเรื่องวิวัฒนาการเหรอ
ไม่รู้สิ ก็แค่
ลิง ดาร์วิน แบบว่า ก็เป็นเรื่องราวที่ดี
ฉันแค่คิดว่ามันง่ายเกินไปหน่อย
"ง่ายเกินไป" เหรอ ง่าย...
กระบวนการที่สิ่งมีชีวิตทุกอย่าง บนโลกใบนี้
ใช้เวลาพัฒนากว่าล้านๆ ปี จากสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว
มัน "ง่ายเกินไป" เหรอ
อือ ฉันก็แค่ไม่เชื่อ
ขอโทษนะ
วิวัฒนาการ ไม่ใช่เรื่องที่ให้เธอมาเชื่อ ฟีบี้
วิวัฒนาการคือความจริงทางวิทยาศาสตร์ เหมือนอากาศที่เราหายใจ แรงโน้มถ่วง
โอเค อย่าให้ฉันพูดถึง เรื่องแรงโน้มถ่วงเลย
เธอ...
เธอไม่เชื่อเรื่องแรงโน้มถ่วงเหรอ
ที่ฉันไม่เชื่อเรื่องนี้น่ะ ไม่เท่าไรหรอก
ก็แค่ว่า
ไม่รู้สิ พักนี้ฉันรู้สึกว่า
ฉันรู้สึกถูกผลักมากกว่าถูกดึงลง
"ถูกผลัก"
ไอแซก นิวตันมา เขาโมโหน่ะ
อยู่นี่ไงครับ แล้วอีกคนก็อยู่ทางโน้น
นี่คือคุณบัดดี้ ดอยล์ เป็นทนายของคุณเฮกเกิลส์
เขามีเรื่องจะคุยกับพวกเธอ
มีอะไรให้เราช่วยเหรอคะ
โอเคสาวๆ คืองี้นะ
พินัยกรรมของลูกความผมระบุว่า
เขาต้องการทิ้งสมบัติทั้งหมดของเขา
ให้กับ "สาวๆ เสียงดัง ที่ห้องพักด้านบนของฉัน"
แล้วครอบครัวของเขาล่ะคะ
เขาไม่มีครอบครัวเลย
พระเจ้า
โอเค งั้นมาพูดเรื่องเงินกัน
ได้ครับ เขาไม่มีเงินเลย
ทีนี้ มาพูดเรื่องเซ็นชื่อกัน
คุณเป็นสาวเสียงดังคนที่หนึ่ง คุณเป็นสาวเสียงดังคนที่สอง
ไม่อยากเชื่อเลยว่าตลอดเวลามานี้ เรานึกว่าเขาเกลียดพวกเรา
มันน่าทึ่งมาก ว่าไหม ที่เราไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตบางคน
โดยที่ไม่รู้ตัวเลยน่ะ
ดูขยะพวกนี้สิ
เขาเกลียดพวกเรา เป็นการแก้แค้นครั้งสุดท้ายของเขาแน่
ไม่เคยเห็นขยะเยอะอะไรแบบนี้มาก่อน
อันที่จริงฉันว่าอพาร์ตเมนต์เขา ทำให้ชื่อเสียงของขยะมัวหมองไปเลย
ดูนี่สิ
ฉันขออันนี้ได้ไหม
เธอไม่เชื่อในเรื่อง วิวัฒนาการได้ยังไง
ไม่รู้สิ ก็แค่ไม่เชื่อ ดูเสื้อ "สุดตื๊ด" นี่สิ
ฟีบส์ ฉันศึกษาเรื่องวิวัฒนาการ ตลอดชีวิตผู้ใหญ่ของฉัน เข้าใจไหม
แล้วฉันขอบอกเลยว่าเรารวบรวมฟอสซิล
มาจากทั่วโลก
ที่แสดงให้เห็นวิวัฒนาการ ของแต่ละสปีชีส์ เข้าใจไหม
เธอเห็นได้กับตาว่า มันมีการพัฒนาไปในแต่ละช่วงเวลา
จริงเหรอ นายได้เห็นมาจริงๆ งั้นสินะ
แน่นอน ทั้งในอเมริกา จีน แอฟริกา ทั่วไปหมดแหละ
ฉันไม่รู้มาก่อนเลย
ก็นั่นแหละนะ
ทีนี้คำถามก็คือ ใครเป็นคน เอาฟอสซิลพวกนั้นไปวางไว้ แล้วทำทำไม
นี่
ดูนี่สิ "สมุดบันทึกแห่งความทุกข์ใจของฉัน"
มีเรื่องฉันด้วย
"วันที่ 17 เมษายน เสียงดังเกินควร
ไอ้หนุ่มอิตาเลียนกลับห้องมา พร้อมกับคู่เดต"
- เยี่ยม - ใช่
นี่แชนด์เลอร์ ดูสิ มีนายด้วยนะ
"วันที่ 18 เมษายน เสียงดังเกินควร
เกย์เพื่อนร่วมห้องไอ้หนุ่มอิตาเลียน เอาเสื้อผ้าที่ซักแห้งไว้กลับห้อง"
ยอดไปเลยล่ะ
มอนิก้าๆ ดูโคมไฟนี่สิ
นี่มันเฉิ่มสุดๆ ว่าไหม เราต้องเอานี่ไปนะ
เรช ฉันว่าเรามีโคมไฟปกติมากพอแล้ว
อะไรนะ ไม่เอาน่า ไม่ใช่ว่า
ไม่ใช่ว่าฉันขอนาฬิกาสาวน้อย อะไรนี่สักหน่อย
แต่ว่านะ ฉันว่ามันก็เจ๋งดี
ฟังนะ มันไม่เข้ากับของอื่นๆ ของฉัน
แล้วของของฉันล่ะ
เธอไม่มีของอะไรนี่
เธอยังคิดว่าห้องนั้น เป็นอพาร์ตเมนต์ของเธออยู่ใช่ไหม
- เปล่า - เธอคิด
เธอมองว่ามันเป็นอพาร์ตเมนต์ของเธอ แล้วฉันเป็นแค่คนที่มาเช่าห้องอยู่
ในขณะที่เธอมัวแต่ "เอิ่ม"
ฉันจะไปหาที่ตั้งโคมไฟอันใหม่ของฉัน
โอเค ฟีบส์
เห็นไหมว่าฉันทำยังไง ถึงขยับเจ้าของเล่นพวกนี้ได้
นิ้วโป้งที่ทำงาน ร่วมกับนิ้วอื่นได้ไง
ถ้าไม่มีวิวัฒนาการ เราจะอธิบาย นิ้วโป้งที่ทำงานกับนิ้วอื่นได้ยังไง
เหล่าพระผู้เป็นเจ้าอาจต้องใช้มัน บังคับยานอวกาศของพวกเขาก็ได้
บอกฉันทีว่าเธอเล่นมุก
ฟังนะ แค่เรามองว่านายเชื่อสิ่งหนึ่ง แต่ว่าฉันไม่เชื่อได้ไหม
- ไม่ได้ ฟีบส์ โอเคไหม เพราะ... - ทำไมล่ะ
นายหมกมุ่นอะไรหนักหนา กับการบังคับให้ทุกคนเห็นด้วยกับนาย
ทำแบบนี้แปลว่าอะไร รู้ไหมว่าฉันคิดยังไง
ฉันว่าอาจถึงเวลาแล้ว ที่นายต้องไปศึกษาวิจัยตัวรอสส์
หูฉันมีเลือดไหลออกมาไหม
ดูนี่สิ หนังสือรุ่นตอนมัธยมปลาย ของเฮกเกิลส์
นี่
โอ้โฮ เขาดูปกติจัง
อือ ดูออกจะน่ารักด้วยซ้ำ
"เฮกเกิลส์ นายทำฉันหัวเราะได้ ในคาบวิทย์
นายเป็นคนที่ฮาที่สุดในโรงเรียนเลย"
- ฮาที่สุดเหรอ เฮกเกิลส์เนี่ยนะ - มันเขียนไว้งี้
เฮกเกิลส์ได้รับเลือก ให้เป็นตัวฮาของชั้น ฉันก็เหมือนกัน
เขาพูดถูกนี่ พวกนายฟังดูสิ
เป็นฉันก็ว่าดังเกินควร
อะไร
เฮกเกิลส์เล่นแคลริเน็ตในวงดนตรี ฉันก็เล่นแคลริเน็ต
และเขาก็อยู่ชมรมแบบจำลองย่อส่วน แล้วฉันก็...
ก็ไม่ได้อยู่ชมรมหรอก แต่ฉันว่าพวกนั้นเจ๋งสุด
แล้วไง พวกนายก็แค่พวกเด๋อเหมือนกัน
สำคัญตรงไหน
ฉันแค่ว่ามันแปลก เฮกเกิลส์กับฉัน...
เฮกเกิลส์กับฉัน ฉัน...
ฉันกับเฮกเกิลส์...
เฮ้ย ช่วยเงียบกันหน่อยได้ไหม
นายอยู่นี่ทั้งคืนเลยเหรอ
ดูนี่สิ
รูปของผู้หญิงทุกคน ที่เฮกเกิลส์เคยเดตด้วย
ดูสิว่าเขาเขียนอะไรเอาไว้บ้าง "วิเวียน สูงเกินไป
แมดจ์ เหงือกบาน
เสียงดังไป
ฉลาดไป กินเสียงดัง"
นี่มันฉันเลย
ฉันทำแบบนี้แหละ
สุดท้ายฉันต้องอยู่ตัวคนเดียว เหมือนเขานี่แหละ
แชนด์เลอร์ เฮกเกิลส์เป็นตาเพี้ยน
ชีวิตเรามุ่งไปทางเดียวกัน
แน่ล่ะ ฉันมุ่งตามไปทีหลังเขา 30 ปี
แต่จุดสุดท้ายก็คงเหมือนกัน
"เมืองขมขื่น"
"หมู่บ้านเดียวดาย" "แยกผู้เฒ่าจำศีล"
เอาล่ะ รู้ไหมว่าเราควรทำอะไรกัน
เราควรออกไปจากที่นี่ เร็วสิ เดี๋ยวฉันเลี้ยงมื้อเช้าเอง ไปเร็ว
แล้วถ้าฉันไม่เจอใครสักคนล่ะ
หรือถ้าแย่กว่านั้น ถ้าฉันเจอคนนั้นแล้ว
แต่ฉันทิ้งหล่อนเพราะหล่อนออกเสียง "คงหยั่งงั้น"
แชนด์เลอร์ ไม่เอาน่า เดี๋ยวนายก็เจอใครสักคน
ได้ยังไง นายจะรู้ได้ไง
ไม่รู้สิ ฉันแค่พยายามจะช่วยนาย
เดี๋ยวก็รู้ เดี๋ยวพวกนายก็ไปแต่งงานกันหมด
สุดท้ายก็จะเหลือฉันตัวคนเดียว
สัญญาอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม
พอนายแต่งงานแล้ว นายจะชวนฉันไปหาช่วงวันหยุดใช่ไหม
ไม่รู้สิว่าตอนนั้นเราจะทำอะไรกัน
ถ้าเราไปเยี่ยมบ้านพ่อตาแม่ยายล่ะ
ใช่ ฉันเข้าใจ
แต่นายแวะมาดูการแข่งซูเปอร์โบวล์ได้
ทุกปีเลย โอเคไหม
นายรู้ไหม
ฉันจะไม่ลงเอยแบบนี้หรอก
ไว้เจอกันพวก
ให้ตาย
"คงหยั่งงั้น"
พวกเขาไปสวนสัตว์เหรอ
"คงหยั่งงั้น"
ไง นี่ฉันเอง
คุณพระคุณเจ้า
แจนิซเหรอ นายโทรหาแจนิซเหรอ
ใช่ แจนิซ
มันเข้าใจยากตรงไหน
นายจำแจนิซได้ใช่ไหม
ใช่
หล่อนฉลาด สวยน่ารัก และหล่อนก็เป็นห่วงฉันอย่างจริงใจ
แจนิซเป็นโอกาสสุดท้าย ที่ฉันจะมีใครสักคน
สวัสดี
คุณพระคุณเจ้า
ให้ตาย ดูสิว่าหล่อนอ้วนขนาดไหน
อ้าว ทุกคนก็อยู่นี่
- ไง แจนิซ - ไง แจนิซ
แจนิซ คุณ...
ใช่แล้ว
- นี่ลูก... - นี่ลูกนายหรือเปล่าเหรอ
ฝันไปเถอะจ้ะ แชนด์เลอร์ บิง
ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้วนะ
- อ๋อ โอเค - อ๋อ ดี
ยินดีด้วย
ที่รัก ฉันขอโทษ
คุณบอกผมเรื่องนี้ ทางโทรศัพท์ไม่ได้เหรอ
แล้วไงล่ะ จะให้พลาดโอกาส ที่ได้เห็นสีหน้านายเหรอ ไม่มีทาง
แจนิซต้องหาความสุขให้ตัวเองสิ
- นี่ เรช - จ๋า
รู้ไหมเราไม่ได้เล่นอะไรมานานแล้ว
- อะไร - "ซ่อนโคมไฟ"
โอเค มอนิก้า ช่างมันเถอะน่า
เธอรู้หรือเปล่าว่าฉันแพ้หอย
ถ้างั้นเธอก็ไปกินโคมไฟอันอื่นสิ
นักวิทยาศาสตร์จอมน่ากลัวมาแล้ว
โอเค ฟีบี้ ทีนี้แหละ
ฉันเอาข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ ที่แท้จริงใส่มาในกระเป๋านี้
จะเรียกว่ากระเป๋าแห่งความจริงก็ได้
ฟอสซิลบางส่วนในนี้ มีอายุกว่า 200 ล้านปี
ฟังนะ ก่อนนายจะเริ่ม ฉันจะบอกว่า ฉันไม่ได้แย้งเรื่องวิวัฒนาการ
ฉันแค่บอกว่า มันเป็นหนึ่งในความเป็นไปได้
มันมีแค่ความเป็นไปได้เดียว ฟีบี้
โอเค รอสส์ นายจะช่วยเปิดใจ สักเท่านี้ได้ไหม
โอเคนะ ทีนี้ มีครั้งหนึ่งที่ พวกที่ฉลาดที่สุดในโลก
เชื่อว่าโลกเราแบนไม่ใช่เหรอ
แล้วจนกระทั่ง เมื่อไหร่นะ 50 ปีก่อน
ทุกคนคิดว่าอะตอม เป็นหน่วยที่เล็กที่สุด
จนกระทั่งแยกมันออกมา แล้วมีอะไรต่ออะไรอยู่อีกเต็มไปหมด
ทีนี้นายบอกฉันสิว่า นายเย่อหยิ่งขนาดนั้นเลยเหรอ
ที่จะไม่ยอมรับว่า มันมีโอกาส น้อยนิด กระจิดริด
ที่จะบอกว่าเรื่องนี้อาจจะผิด
ก็อาจจะมี...
โอกาส
น้อยนิด
กระจิดริด
ไม่อยากเชื่อว่านายจะยอม
อะไรนะ
นายละทิ้งความเชื่อทั้งหมดทั้งมวล
ก่อนหน้านี้ฉันไม่เห็นด้วยกับนาย แต่อย่างน้อยฉันยังเคารพนาย
- แต่ว่า - ไม่ล่ะ นาย...
พรุ่งนี้นายจะไปทำงานได้ยังไง
นายจะไปสู้หน้า พวกนักวิทยาศาสตร์คนอื่นได้ยังไง
นายจะยังสู้หน้าตัวเองได้ยังไง
สนุกดีนะ ใครหิวแล้วบ้าง
ฉันหิว
ฉันด้วย เดี๋ยวขอไปเอาเสื้อคลุมก่อน
เกิดอะไรขึ้น
โอเค อย่างนี้นะ
มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันสาบาน เข้าใจนะ
ฉันกำลังใส่เสื้อแจ็กแก็ตอยู่ แล้วทีนี้ แล้วโคมไฟมันก็แตก
ขอล่ะ มอนิก้า เธอเกลียดโคมไฟฉันมาตลอด
แล้วทีนี้ อยู่ๆ มันก็แตกไปเองเหรอ
ฟีบี้ บอกหล่อนสิ
โอเค ฉันไม่ทันเห็น เพราะฉันก็ใส่เสื้อแจ็กเก็ตอยู่
แต่ฉันอยากเชื่อเธอนะ
ไง แชนด์เลอร์ มอนิก้าทำโคมไฟเปลือกหอยของฉันแตก
แจ๋ว
ฉันต้องตายอย่างโดดเดี่ยว
โอเค นายชนะ
แชนด์เลอร์ นายไม่ตายอย่างโดดเดี่ยวหรอก
แจนิซเป็นตาข่ายนิรภัยของฉัน เข้าใจไหม
แล้วทีนี้ฉันเลยต้องหางู
ทำไมล่ะ
ถ้าฉันจะกลายเป็นตาแก่ผู้โดดเดี่ยว ฉันก็ต้องมีอะไรสักอย่าง
แบบว่าชื่อติดหู
เหมือนคนในรถไฟใต้ดิน ที่กินหน้าตัวเอง
ฉันก็เลยคิดว่า ฉันน่าจะเป็น "คนเพี้ยนที่มีงู"
หรือ "มนุษย์งูจอมเพี้ยน"
แล้วฉันก็จะไปหางูมาเลี้ยงเยอะๆ เรียกพวกมันว่าลูกๆ
เวลาเด็กๆ เดินผ่านบ้านฉัน ก็จะวิ่งหนี
พวกนั้นจะร้องตะโกน "หนีมนุษย์งูจอมเพี้ยนเร็ว"
นายต้องเลิกคิดเรื่องนี้สักที โอเคนะ
นายไม่ตายอย่างโดดเดี่ยวหรอก
ต้องใช่สิ
ฉันปฏิเสธทุกคนที่บ้าพอ ที่จะมาคบกับฉัน
แล้วฉันก็มาบ่นเรื่องที่ว่า
ไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนอีกแล้ว
แชนด์เลอร์
นายเพิ่งพูดถึงผู้ชายแทบทุกคน
ที่เราเคยคบด้วย
ใช่
นายไม่ได้เพี้ยน นายแค่เป็นผู้ชาย
เธอพูดถูก เธอพูดถูก
นายไม่ได้ต่างไปจากผู้ชายคนไหนๆ เลย
เดี๋ยวก่อน ต่างสิ
ใช่ นายต่างมากเลย
- ในทางไม่ดีเหรอ - ไม่เลยที่รัก ในทางที่ยอดเยี่ยม
ตอนนี้นายรู้แล้วว่าต้องการอะไร
ผู้ชายส่วนใหญ่ ยังไม่รู้สักนิดเลยด้วยซ้ำ
นายพร้อมที่จะเสี่ยง พร้อมที่จะหวั่นไหว
และใกล้ชิดกับใครสักคน
- นายไม่ตายอย่างโดดเดี่ยวหรอก - ใช่ แชนด์เลอร์
นายถึงกับโทรหาแจนิซ
นายอยากมีใครสักคนมากขนาดนั้นเลยนะ
- นายทำได้แล้ว - ทำได้แล้ว
นายพร้อมที่จะผูกมัดกับใครสักคน
อันนั้นก็ยังไม่รู้สินะ
เธอเอาอะไรมาน่ะ
อะไรที่ไม่ใช่ของเธอ ที่เธอทำมันแตกได้หรือไง
เปล่า
ฉันรู้ว่าเธอชอบมัน และฉันอยากให้เธอเก็บไว้
ฉันว่ามันคงจะดูสวยดี ในอพาร์ตเมนต์ของเรา
ขอบใจนะ
ไม่เป็นไร
- ว่าไง - ไง
พวกนายทุกคนคงดีใจที่ได้รู้ว่า คืนพรุ่งนี้ฉันมีเดต
- อ้าว - ดีเลย
อัลลิสัน สาวจากที่ทำงาน หล่อนดีมากๆ เลย
สวยน่ารัก ฉลาด
แต่ที่ฉันไม่ได้ชวนไปไหนสักที เพราะว่าหล่อนมี...
หัวขนาดใหญ่ผิดปกติ
แต่ฉันจะไม่ให้เรื่องนั้น มาขวางฉันไว้อีกต่อไป
- เยี่ยมเลย - ดี
ดูฉันสิ โตขึ้นแล้ว
นายเอาหนังสือรุ่น ไปรีไซเคิลไม่ได้ใช่ไหม
ฉันเก็บเอง
นายจะเอาหนังสือรุ่นเขาเหรอ
ใช่ๆ มีคนพูดถึงเขาในเรื่องดีๆ
ฉันว่าก็น่าจะมีคนเก็บไว้
ให้ตาย นี่มันแปลกจังเลย
ชีวิตทั้งชีวิตของเขา เคยอยู่ในอพาร์ตเมนต์นี้
แล้วตอนนี้ก็ไม่เหลือแล้ว
ฉันว่ามันคงจะดีนะ
ถ้าเราจะไว้อาลัย ให้คุณเฮกเกิลส์สักเดี๋ยว
คือเขาก็น่ารำคาญจริงๆ ล่ะ แต่เขาก็เป็นคนคนหนึ่ง
อะไร
พวกนายตกนรกแน่
มันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นนะ
- นายจะเอาอันนั้นไว้ใช่ไหม - เออสิ
นายจะตามมาไหม
ไป เดี๋ยวไป
ลาก่อนครับ คุณเฮกเกิลส์
เราจะพยายามไม่ทำเสียงดัง
ที่ฉันเรียนมาเปล่าประโยชน์มาก
บ่อยแค่ไหนที่คุณเห็น ประกาศรับสมัครงาน
ระบุว่า "ต้องการนักปรัชญา"
แน่นอน
พระเจ้า หัวนั่นใหญ่จริง
ตอนอยู่ในออฟฟิศก็ดูไม่ใหญ่ขนาดนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะแสง
แบบนี้ในที่ทำงาน หัวฉันคงเล็กเท่าลูกกอล์ฟ
เอาล่ะ เลิกหมกมุ่นกับมันได้แล้ว เร็วเข้าๆ
หาข้อดีที่นายชอบเธอมาห้าข้อ
ยิ้มสวย แต่งตัวดี
หัวใหญ่ หัวโตๆ
คำบรรยายโดย พิชญา พิมลภัทรกุล